Voor een maand AutoMaatje

Nog voordat ik goed en wel zit, komt de dochter van Jeroen – anderhalf jaar oud – zelfverzekerd op me af. Ze stelt zich voor met een handdruk en sluit af met een high five. Het ijs is meteen gebroken. De koffie staat klaar en Jeroen (35) begint te vertellen.

“Het begon eigenlijk heel simpel,” zegt hij. “Ik zat tussen twee banen in en had ineens een maand over. Thuiszitten is niets voor mij, dus ik moest iets doen.” In eerste instantie wist hij niet goed wat. Een vriend stelde voor om tijdelijk meubels te gaan bezorgen, maar dat voelde niet als de juiste keuze. De oplossing kwam uit onverwachte hoek: zijn oudere buurvrouw. Zij gaf hem een tip die zijn maand een totaal andere invulling zou geven. “Kijk eens bij Cordaad,” zei ze, “en word voor een maand een automaatje.”

Dat idee bleef hangen. Jeroen rijdt graag auto en had jaren eerder al ervaring met het vervoeren van mensen naar dagbesteding. Bovendien heeft hij een achtergrond in de horeca, wat hem – zoals hij zelf zegt – behoorlijk spraakzaam maakt: “Je stopt er een kwartje in en het houdt niet meer op.” Na een gesprek met de coördinator kon hij al snel aan de slag. Binnen een paar dagen reed hij zijn eerste ritten.

Wat begon als een praktische invulling van een lege maand, groeide al snel uit tot iets veel groters. “Je krijgt er zóveel voor terug,” vertelt hij. “Het contact met de planners is fijn, maar vooral de ontmoetingen met de mensen die je vervoert zijn bijzonder.”

Een van die ontmoetingen is hem altijd bijgebleven. Hij vertelt over een oudere vrouw met dementie die graag naar de Hema wilde voor een kop koffie. Het was bar slecht weer: sneeuw en gladheid maakten de rit niet vanzelfsprekend. Toch besloot Jeroen haar die vrijheid te geven. “Toen ik aankwam, vertrok net de zorg. Ik zei voor de grap: ‘Ik kom de koningin ophalen.’ En ze ging rechtop staan, helemaal trots.”

Eenmaal aangekomen bleek de Hema door het weer gesloten. “Toen zei ik: dan drinken we toch bij u thuis koffie? Ze keek me verbaasd aan: ‘Wil je dat echt doen?’ Natuurlijk wilde hij dat. Het werd een klein, eenvoudig moment – maar wel een dat voor haar van grote waarde was.

Voor Jeroen zit juist daar de kracht van vrijwilligerswerk. Het gaat niet alleen om vervoer van A naar B, maar om aandacht, menselijkheid en het zien van de ander. “Eenzaamheid is iets wat vaak terugkomt in de auto,” legt hij uit. “Mensen die hun partner hebben verloren, of ouders die hun kinderen hebben overleefd. Dan is zo’n ritje meer dan alleen een ritje.”

Hij probeert het verschil te maken in de kleine dingen: een gordel aangeven, de verwarming iets hoger zetten, even meelopen naar de ingang van het ziekenhuis. “Je moet het een beetje leuk maken. Zorgen voor de ander. Dat geeft zoveel voldoening.”

Voor hemzelf werkte het ook verrassend goed. Waar je misschien zou denken dat vrijwilligerswerk energie kost, gaf het hem juist ontspanning en structuur. “Ze mochten me die maand helemaal vol plannen,” zegt hij lachend. “Van maandag tot en met vrijdag. Ik vond het heerlijk.”

Wat het extra bijzonder maakt, is dat het laagdrempelig is. Je hoeft je niet voor lange tijd vast te leggen. Juist dat maakt het ideaal voor mensen die even tussen twee banen zitten of aan het re-integreren zijn. “Je zit niet vast, maar je doet wel iets wat er echt toe doet,” legt Jeroen uit. “En ondertussen blijf je actief en onder de mensen.”

Die wederkerigheid – iets betekenen én er zelf rijker van worden – is voor hem de kern. “Je denkt dat je helpt, maar eigenlijk krijg je minstens zoveel terug.”

Jeroen groeide op met het voorbeeld van zijn vader, die zich jarenlang inzette als vrijwilliger. Zelf doet hij dat inmiddels ook al jaren, onder andere bij zomerkampen. Toch benadrukt hij dat je niet alles kunt oplossen. “Je bent betrokken, maar je moet het ook weer kunnen loslaten.”

Aan het eind van zijn verhaal vat hij het mooi samen: “Geld geven is makkelijk. Je scant een QR-code en klaar. Maar echt iets dóen, aanwezig zijn, zien wat er gebeurt – dat is zoveel meer waard. Voor de ander, maar zeker ook voor jezelf.”