10.000 ritten in Heeze-Leende

ANWB AutoMaatje is een initiatief van de ANWB in samenwerking met lokale welzijnsorganisaties, waaronder Cordaad Welzijn in Heeze-Leende. Vrijwillige chauffeurs vervoeren minder mobiele inwoners of mensen die moeilijk zelf vervoer kunnen regelen met hun eigen auto naar bijvoorbeeld het ziekenhuis, familie, de kapper, dagbesteding of simpelweg een kop koffie buiten de deur. De kracht van het initiatief zit niet alleen in het vervoer, maar vooral in de mensen die het mogelijk maken.

Voor de naderende 10.000ste rit gingen we in gesprek met drie betrokkenen die ieder vanuit hun eigen rol, onderdeel zijn van AutoMaatje: planner Gerda Vinck, chauffeur Mat Cremers en Mike van den Bragt, die regelmatig ritten aanvraagt voor zijn vader.

Aan tafel wordt al snel duidelijk dat de voorziening niet zonder vrijwilligers kan bestaan. Maar ook niet zonder de mensen die er gebruik van maken. Iedereen speelt een rol in het geheel.

“Met deze 10.000 ritten in vijf jaar is wel duidelijk dat ANWB AutoMaatje voorziet in een enorme behoefte.” – Gerda Vinck

Gerda Vinck is één van de vier vrijwillige planners in Heeze-Leende. Iedere ochtend van maandag tot en met donderdag zit er een planner klaar in ’t Perron om telefoontjes aan te nemen en ritten te koppelen aan chauffeurs. Gerda draait iedere maandagochtend dienst. “Met deze 10.000 ritten in vijf jaar is wel duidelijk dat ANWB AutoMaatje voorziet in een enorme behoefte.” Ze vertelt hoe druk het soms kan zijn. “Ik kom geregeld om half tien binnen en voor ik het weet is het twaalf uur. Dan heb ik nog niet eens tijd gehad voor een kop koffie.”

Toch doet ze het met zichtbaar plezier. Niet alleen zij is betrokken; ook haar man Albert rijdt als vrijwillige chauffeur. “Albert geniet enorm van de ritten. Mensen zijn vaak zó dankbaar. Soms is een chauffeur op een dag het enige sociale contact dat iemand heeft.” Dat herkent Mike direct. Hij regelt de ritten voor zijn vader Hans, die sinds de opname van zijn vrouw in Maarheeze afhankelijker is geworden van hulp. “Het voelt soms alsof Albert de privéchauffeur van mijn vader is,” zegt hij lachend. “Mijn vader gaat nu bijna dagelijks naar mijn moeder toe dankzij AutoMaatje. Zonder deze voorziening zou hij thuis komen te zitten.”

Voor veel ouderen betekent mobiliteit vrijheid. Zelf kunnen bepalen waar en wanneer je ergens heen gaat, geeft zelfstandigheid en eigenwaarde. Juist wanneer autorijden niet meer lukt of het netwerk kleiner wordt, kan die vrijheid plotseling verdwijnen.

“Voor mijn vader is AutoMaatje de enige manier om iedere dag bij mijn moeder te kunnen zijn.” – Mike van den Bragt

Mike ziet dat van dichtbij gebeuren. “Mijn vader viel echt in een gat toen mijn moeder verhuisde naar Maarheeze. Ondanks dat we er als kinderen vaak over gesproken hadden, moet er ook een vorm van acceptatie zijn. Oud worden betekent soms dat je je leven opnieuw moet inrichten.”

Dat gesprek over ouder worden ontstaat vanzelf aan tafel. Vroeger waren gezinnen groter en woonde familie vaak dichtbij. Hulp kwam meer vanzelfsprekend vanuit kinderen, buren of familieleden. Tegenwoordig wonen kinderen verder weg, hebben drukke banen of zijn simpelweg niet altijd beschikbaar. Daarom wordt het steeds belangrijker dat ouderen nadenken over hun toekomst, vinden de drie gesprekspartners. Niet pas wanneer het misgaat, maar juist eerder.

Wie kun je bellen als je zelf niet meer kunt rijden? Wie helpt als je partner wegvalt? Welke voorzieningen zijn er in het dorp? En misschien nog wel het belangrijkste: durf je hulp te vragen? Dat laatste blijkt voor veel ouderen lastig.

“Veel mensen willen niemand tot last zijn,” vertelt Gerda. “Maar juist daarom is AutoMaatje zo waardevol. Het voelt laagdrempelig. Mensen hoeven zich niet bezwaard te voelen.” Chauffeur Mat Cremers ziet dat ook. Hij begon als vrijwilliger tijdens de coronaperiode. “Mensen moesten toen toch ergens hun vaccinatie kunnen halen. Dat waren vaak korte ritjes, maar voor die mensen betekende het alles.”

Inmiddels heeft hij tientallen bijzondere ontmoetingen meegemaakt. Want hoewel de ritten vaak praktisch beginnen, ontstaat onderweg regelmatig een persoonlijk gesprek. “Soms hoor je verhalen die je raken,” vertelt hij. “Je merkt hoe groot eenzaamheid kan zijn. Daarom is het zo belangrijk dat deze voorziening bestaat.”

Sommige ritten vergeet hij nooit meer. Zoals die vroege ochtendrit naar Veldhoven. Een mevrouw moest daar opstappen voor een vakantiereis met de bus. Mat had net een nieuwe auto met een onbekend navigatiesysteem. Het huisnummer in de straat was onbekend in het systeem en een huisnummer in de buurt bracht me aan de verkeerde kant van een grote weg. De weg naar de parkeerplaats van de bus was afgesloten en steeds reed ik me vast. “Ik reed daar zeker een half uur rond met het zweet op mijn voorhoofd,” vertelt hij lachend. “Net voordat de bus vertrok kwamen we aan.” Volledig bezweet en geïrriteerd stapte hij uit. Tot bleek dat de mevrouw eigenlijk zelf gewoon een auto had. “Ze wilde alleen niet dat die een week op het parkeerterrein bleef staan,” zegt Mat hoofdschuddend.

Een andere rit maakte juist diepe indruk. Hij bracht een meisje van Kempenhaeghe met haar begeleidster. Haar ouders kwamen uit Rotterdam en ze zouden mekaar treffen bij de ingang van de Efteling. Mat bracht haar naar de ontmoetingsplek en haalde haar ’s avonds weer op. “Ze zat helemaal te stuiteren in de auto,” vertelt hij glimlachend. “Ze had de dag van haar leven gehad.”

Ook Gerda herinnert zich een bijzondere aanvraag. Een mevrouw wilde met haar hondje naar een trimsalon in Eersel. Tijdens het gesprek vroeg Gerda door. Hoelang duurt de afspraak? Is er geen trimsalon dichterbij? En had de mevrouw er rekening mee gehouden dat een chauffeur een uur moest wachten? “Uiteindelijk bleek dat ze een knieblessure had en tijdelijk niet kon rijden,” vertelt Gerda. “Toen hebben we samen besloten dat het hondje best een week later geknipt kon worden.” Zo worden er talloze ritten benoemd die waardevol zijn. Zoals de twee zussen, die beiden zijn ingeschreven en samen de verjaardag gaan van hun broer of zus. “Wekelijks vervoeren we op vrijdagmorgen een mevrouw van 102. Zij wil naar het Perron want daar wordt gedanst”, zegt Gerda. “Dat is toch geweldig dat je dat kunt betekenen.”

“Veel ritten zijn kort, maar voor mensen betekent het een wereld van verschil.” – Mat Cremers

Mat: “Ik geef er de voorkeur aan om steeds dezelfde mensen te vervoeren. Het zijn veelal korte ritten in het dorp en dan altijd visa versa naar de fysiotherapie of naar een gezamenlijk etentje. Je bouwt dan toch een band op. De gesprekken zijn kort maar gaan dan meer de diepte in. Dan komt ook de eenzaamheid van de mensen echt naar boven, maar kun je ook gemakkelijker grapjes maken over zaken omdat je ze beter kent.”

Het zijn kleine voorbeelden die laten zien dat AutoMaatje meer is dan alleen vervoer regelen. Er wordt meegedacht. Er is aandacht. Er ontstaat contact. En juist dat menselijke aspect maakt de naderende 10.000ste rit zo bijzonder.

“De echte kracht van AutoMaatje zit niet in de auto, maar in de mensen die voor elkaar klaarstaan.”

Tienduizend keer stapte een vrijwilliger in de auto voor een ander. Tienduizend keer werd een oudere geholpen om zelfstandig te blijven deelnemen aan het leven. Tienduizend keer bewees een dorp dat omzien naar elkaar nog altijd bestaat.
De groei van AutoMaatje laat tegelijkertijd zien voor welke uitdaging onze samenleving staat. We worden ouder, wonen langer thuis en moeten steeds meer zelf organiseren. Dat vraagt voorbereiding, maar ook een sterk sociaal netwerk en initiatieven die mensen verbinden.
AutoMaatje bewijst dat die verbinding nog steeds mogelijk is. Niet groots of ingewikkeld, maar gewoon van mens tot mens. Misschien is dat wel de echte betekenis van die 10.000 ritten: niet de afstand die gereden is, maar de aandacht die onderweg werd gegeven.

Heeze 7 mei 2026
Tekst en foto: Henk Derks