Jos laat zien hoe een klein gebaar een groot verschil maakt
Wanneer hij in zijn tienerjaren verkering krijgt met een meisje uit Gymnasium 4, besluit hij alles op alles te zetten om bij haar in de klas te komen. Door langs alle docenten te gaan, regelt hij dat hij vanuit HAVO 4 aan het einde van het schooljaar mag doorstromen naar Atheneum 5. Atheneum 5 en Gymnasium 5 hadden regelmatig gezamenlijke lessen. Tegen de tijd dat hij daar aankomt en bij haar in de klas komt te zitten, is de verkering helaas voorbij. Jos vertelt dat hij bijna een jaar met liefdesverdriet heeft rondgelopen.
Diezelfde vasthoudendheid bracht hem na het Atheneum naar de studie Duits aan de universiteit van Groningen, waar hij in 1980 cum laude afstudeerde. Zijn liefde voor de Duitse taal ontstond al op jonge leeftijd. In Deventer woonde boven hen een echtpaar waarvan de oma Duits was en de opa Nederlands. Jos speelde vaak met het kleinkind van de Duitse oma wanneer het op bezoek kwam, en zo raakte hij al vroeg vertrouwd met de Duitse taal.
Taal is zijn passie, nieuwsgierigheid zijn kompas.
Na zijn studie vond hij, samen met zijn vrouw Ineke – met wie hij al meer dan vijftig jaar het leven deelt – een plek in het onderwijs. Via Zeeland belandden ze in Deurne, waar Jos jarenlang een geliefd docent Duits was op het Willibrord Gymnasium. Zijn bevlogenheid in de klas en zijn warme betrokkenheid bij leerlingen en ouders maakten hem een geliefd docent. In 2014 krijgt Jos onverwacht te maken met acute spierreuma, waardoor werken uiteindelijk onmogelijk wordt. In 2018 wordt hij volledig afgekeurd.
Dat hij een geliefd docent was bleek opnieuw in 2023, toen hij tijdens een reünie werd gevraagd een gastles te geven. Twee lessen zaten meteen vol, waarna tien oud-leerlingen vroegen om een extra sessie. Natuurlijk zegt Jos ja. Want zo is hij: betrokken, bevlogen en altijd bereid iets voor een ander te betekenen. Voor Jos was dit het moment, de waardering vanuit de leerlingen, dat hij zijn loopbaan als docent kon afsluiten.
Met de juiste medicatie lukt het hem gelukkig inmiddels om weer redelijk normaal te leven, al blijft het opletten en doseren. Zijn dagen vult hij graag met zijn hobby’s en interesses, waarbij vooral taal zijn hart heeft. Zo verdiept hij zich nog steeds in het Gotisch, de oertaal van de Germaanse talen. Maar bovenal zoekt hij naar manieren om zijn bevlogenheid, bereidheid en gevoel voor verbinding opnieuw in te zetten voor anderen.
“Als ik iets voor een ander kan betekenen dan probeer ik dat”
Vijf jaar geleden las hij in de ANWB Kampioen over Automaatje. In Heeze is er net een lokale afdeling opgericht. Voor Jos – geïnteresseerd in mensen en dol op autorijden – is dat een ideale combinatie. Hij meldt zich aan en rijdt sindsdien ritten voor dorpsgenoten die niet zelf op pad kunnen. Dat doet hij het liefst op de langere stukken: “Dan heb je tijd om echt met iemand in gesprek te gaan.” Al is de kortste rit die hij ooit maakte maar 1700 meter – elke ontmoeting telt!
Voor de mensen die hij vervoert is Automaatje een levenslijn. “Je haalt mensen uit hun eenzaamheid,” zegt Jos. “Ze zijn zó dankbaar dat je hen helpt.” Mobiliteit betekent vrijheid, en juist dat kunnen vrijwilligers als Jos teruggeven.
Daarom heeft hij een duidelijke oproep: “Hou je van autorijden en help je graag anderen? Doe mee met Automaatje. Je krijgt er zó veel voor terug.”
Veldhoven, 5 december 2025
Henk Derks
