Van docent naar Automaatje: Karel blijft in beweging

Karel  is geboren in Zeeuws-Vlaanderen en groeide op als oudste in een gezin van vier kinderen. In het kleine plaatsje Walsoorden bij Hulst hielpen de kinderen al vroeg mee in de bakkerij en kruidenierswinkel van hun ouders. Hij wilde het onderwijs in en ging na de Mulo naar het internaat van de kweekschool in Oudenbosch. Daar leerde hij zijn vrouw Ellen kennen. Ondertussen 55 jaar getrouwd.

Na de kweekschool moest Karel eerst in dienst. In die periode kreeg de vader van Ellen, die bij de politie werkte, een standplaats in Heeze. Zo kwam Karel in Brabant terecht. Samen kregen ze twee kinderen en inmiddels zijn er vijf kleinkinderen die allemaal in Heeze wonen.

Na enkele jaren les te hebben gegeven op de lagere school in Heeze ging hij werken op het Stedelijk College in Eindhoven. Daar werkte hij 35 jaar als docent economie en coördinator van de examencommissie. In de zomervakanties trok het gezin er met de vouwwagen op uit. Dat reizen kreeg na het pensioen van Ellen en Karel in 2008 nog meer aandacht: met de caravan rondtrekken door Europa en verre reizen maken naar Australië, Nieuw-Zeeland, Cuba, Thailand en o.a. Zuid-Afrika. Thuis staat er een hele boekenkast vol reisverslagen, zorgvuldig samengesteld door Ellen.

Stilzitten is niets voor Karel. Fietsen is zijn grote passie: drie ochtenden per week gaat hij op pad met zijn fietsmaten. Al bijna 40 jaar lid van Tourclub Heeze.  “Die ochtenden zijn heilig,” zegt hij lachend.

 Vrijwilligerswerk doet hij al jaren. In de tijd van de sportende kinderen reed hij af en aan naar velden en zalen, was 10 jaar leider bij de voetbalclub en 10 jaar voorzitter van Tourclub Heeze en jarenlang stond hij achter de bar in ’t Perron. Tijdens Corona viel dat stil en daarna kwam er ruimte in zijn agenda. Dat was het moment om zich aan te melden bij Cordaad Welzijn als ‘automaatje’. Daarnaast rijdt hij al tien jaar voor Hulpdienst Sint Maarten.

Per jaar maakt Karel zo’n zestig ritten voor Automaatje en nog eens tien voor St. Maarten. Hij doet het met plezier. Mensen staan vaak al met hun jas aan te wachten. De gesprekken onderweg verschillen enorm. De ene vertelt tussen Heeze en het ziekenhuis in Geldrop zijn hele levensverhaal, de ander zegt bijna niets. Dan blijft het bij: ”Dankjewel en kom je me straks weer ophalen?”

Met sommige klanten bouwt hij in de loop van de tijd een band op. “Je haalt mensen even uit hun eenzaamheid. Als je niet meer zelfstandig op pad kunt, wordt je wereld heel klein. Dan is zo’n ritje soms een van de weinige uitjes.  Je deelt dan de vreugde maar soms ook het verdriet”.

Een moment dat hem bijbleef: een mevrouw die graag een middag naar ’t Perron wilde. Toen ik haar later ophaalde zei ze: “Ik heb zo’n fijne middag gehad, jij bent een engel”. Dat raakt je. Ook met sneeuw blijft hij rijden. Met een mevrouw van 92 ben ik samen boodschappen gaan doen, arm in arm door de sneeuw. Ze grapte nog: “Als daar maar gene praat van komt.’”

Wat Karel vooral wil meegeven: “Wees niet bang om hulp te vragen. Er is soms schaamte, maar mensen helpen graag. Vraag het gewoon: bij je buurman of via Cordaad Welzijn. Er staat altijd wel iemand klaar.”

Karel: “Een klein ritje voor mij, maar voor iemand anders een hele wereld van verschil.”